شعر فارسی آیات غمزه

بخوان به نام خدایت، عجب صدای قشنگی

محمد رفیعی — Wed, 02 Mar 2022 02:49:00 GMT

چه عاشقانه ی خوبی، چه حرف های قشنگی
بخوان به نام خدایت، عجب صدای قشنگی

قنوت می کنی و تا به این زمان نشنیده
پس از تو هیچ کس آواز ربنای قشنگی

تو ایستادی و پشت سر تو ماه و ستاره
چه مقتدای قشنگی، چه اقتدای قشنگی

بهشت نیست جز آن وقت و آن مکان که تو باشی
تو آمدی و جهان شد بدل به جای قشنگی

حساب می کنم و بی نتیجه است که داده
خدا چقدر قشنگی به تو سوای قشنگی

بهار نیز هوادار توست مثل من آری
چنین که حال خوشی دارد و هوای قشنگی

اگر چه جزو خلایق حساب می شوی اما
خدای مثل تو می شد عجب خدای قشنگی

تویی که فاطمه ای، اوج روضه ات در نیست

محمد رفیعی — Sun, 05 Feb 2017 20:55:00 GMT

دری که بین تو و دشمن است خیبر نیست

وگرنه مثل علی هیچ کس دلاور نیست

بگو به آن که به قصد تو با تبر آمد

درخت عمر من این قدرها تناور نیست

برای بغض علی وقت دیدنت چیزی

به قدر خنده ی تو تلخ و گریه آور نیست

چه زخم ها که پس از زخم ها نخواهی خورد

که نیست بار نخستین و بار آخر نیست

هنوز درد تو را روضه خوان نفهمیده ست

تویی که فاطمه ای، اوج روضه ات در نیست

برای لحظه ی آخر تو را کنار گذاشت

محمد رفیعی — Sat, 01 Aug 2015 03:36:00 GMT

برای لحظه ی آخر تو را کنار گذاشت
خدا چقدر زمین را در انتظار گذاشت

هزار سال تو را با عسل به هم آمیخت
هزار معجزه در پیکر تو کار گذاشت

از آفریدن تو آن قَدَر به وجد آمد
که از وجود خودش در تو یادگار گذاشت

کشید دایره ای حول محور تو سپس
مسیر شعر مرا روی این مدار گذاشت

تو آمدی به زمین آسمان گریست، خدا
برای گریه ی او اسم مستعار گذاشت

همان دقیقه درختان مرده سبز شدند
همان دقیقه که نام تو را بهار گذاشت

کودکی هستم که دستش ذره بین افتاده است

محمد رفیعی — Mon, 29 Dec 2014 04:36:00 GMT

عشق یک دنیای دیگر را نشانم داده است
کودکی هستم که دستش ذره بین افتاده است

عشق ضرب چشم های توست در چشمان من
عاشقی تنها دو دوتا چارتایی ساده است

باز خواهم گشت هر قدر از خودت دورم کنی
موجم و سنگی اگر باشد سرم آماده است

فکر مقصد نیستم فهمیده ام گاهی سفر
لذتش تنها به بودن در میان جاده است

پیش پایت روی خاک افتاده ام عمری، ولی
سایه ات هستم که بر روی زمین افتاده است

مثل همیشه خواستم این بار هم نشد

محمد رفیعی — Wed, 01 Oct 2014 04:54:00 GMT

هی پشت هم نوشتم و هی خط زدم نشد
نه! سایه ی تو از سر این شعر کم نشد

سوگند خوردم از تو از این پس نیاورم ـ
اسمی، ولی به اسم تو خوردم قسم نشد

بیرون زدم که حال و هوایی عوض کنم
شاید میان صحن و سرای حرم... نشد

هر کس گذشت، چند قدم عاشقش شدم
با هر کسی به جز تو شدم هم قدم نشد

گفتم میان درد و غمم محو می شوی
اما نشد حریف تو یک عمر غم، نشد

می خواهم عاشقانه نگویم برای تو
مثل همیشه خواستم این بار هم نشد

یک روز صبحِ چندم دی ماه دیدمت
طوری شدم خراب تو که ارگ بم نشد!

کم کم رسید کار به جایی که کابوس تو «سلام محمد» بود

محمد رفیعی — Sun, 16 Jun 2013 11:46:00 GMT

یک عمر هر چه خواستی از آنها، تنها جوابشان به تو شاید بود
آنها که هر چه خواسته اند از تو، قبلش همیشه حتمن و باید بود

در کار تو همیشه نه آوردند، گفتی چرا؟ برای تو از قرآن
فی الفور استخاره گرفتند و مثل همیشه پاسخ آن بد بود

گفتند مردی و پدرت باید رویت حساب باز کند یعنی
در خانه هم وجود تو مفهومش یک منبع اضافه در آمد بود

بختت همیشه ثانیه ی آخر چرخید و پشت و رو به زمین افتاد
در زندگی برای تو خوشبختی آن روی سکه ات که نیامد بود

هر کس که زخم زد به تو پیش از آن دیدی که دوستانه صدایت زد
کم کم رسید کار به جایی که کابوس تو «سلام محمد» بود

این شعر را دوباره بخوان از نو شاید بهانه ای شد و خندیدی
قدری برای گریه بر احوالت درد و غم تو بیشتر از حد است!